Wat Austerlitz Zorgt ons leert over mensgerichte zorg

Soms komen inzichten uit verschillende hoeken onverwacht samen. In deze persoonlijke reflectie deelt onze collega Andrea Wotte hoe het boek Komt een land bij de dokter en het initiatief Austerlitz Zorgt raken aan een actuele opgave voor zorgorganisaties: zorg organiseren vanuit de mens, niet vanuit het systeem.

Op weg naar een Zorgorganisatie in Amersfoort, kom ik er toevallig langs: Austerlitz.
wat toevallig. ik heb net in één ruk het boek van Michelle van Tongerloo 'Komt een land bij de dokter' gelezen. Confronterend.

Michelle van Tongerloo laat vanuit haar werk als straatarts zien hoe kwetsbaarheid vaak niet ontstaat door individuele pech, maar door systemen die te ingewikkeld, verkokerd en ontoegankelijk zijn geworden. Haar boodschap is scherp: betere zorg begint niet bij meer regels of loketten, maar bij luisteren, nabijheid, bestaanszekerheid en de moed om te doen wat nodig is. Juist burgerinitiatieven en betrokken organisaties laten zien dat een zorgzamere samenleving mogelijk is wanneer mensen elkaar weer zien en verantwoordelijkheid durven nemen. Zorgcoöperatie Austerlitz Zorgt is een mooi en inspirerend voorbeeld van hoe zorg opnieuw dichtbij mensen kan worden georganiseerd. Inwoners wachten niet af, maar nemen samen verantwoordelijkheid voor elkaar, hun dorp en de toekomst van passende zorg. Ik sprak er al eens over met een van de initiatiefnemers Jan Smelik

Het sluit sterk aan bij mijn werk als organisatieadviseur in de zorg. 'Austerlitz Zorgt' laat namelijk precies zien waar veel zorgorganisaties nu voor staan: de beweging van systeemdenken naar mensgericht organiseren.
  
Het gaat om aandacht voor cultuur: luisteren, aansluiten, verantwoordelijkheid delen en professionals ruimte geven om te doen wat nodig is. het verbinden van organisatieontwikkeling, samenwerking, leiderschap en professionele ruimte met één centrale vraag: hoe organiseren we zorg die echt aansluit bij wat mensen nodig hebben?